Het begint hier nu echt winter te worden in Debrecen. Zelfs in de kerk houden de mensen hun jassen, mutsen en handschoenen aan.
Ik ben nu bijna 4 maanden in Hongarije. Het lijkt aan de ene kant veel korter, omdat de tijd soms zo snel is gegaan. Ik kan me moeilijk voorstellen dat ik al 4 maanden van huis ben en dat ik veel mensen al zolang niet gezien heb.
Maar aan de andere kant voelt het hier ook erg vertrouwd. Alsof ik nooit ergens anders heb gewoond als in Hongarije. Ik kan me onderhand niet meer voorstellen dat ik in Nederland iedereen om me heen verstaan kon. Ik ben eraan gewend geraakt om niet begrepen te worden als ik praat. En ik heb me erop ingesteld om me af te sluiten voor al het hongaarse gepraat om me heen.

Ik zal even wat vertellen over mijn werk.
Ik begin om 8 uur. Dan zijn er al aardig wat kinderen en ik houd ze voor een half uurtje bezig. Meestal vraag ik hoe het met ze gaat en wat ze vandaag gaan doen. En ik probeer zo'n beetje een gesprek met ze te voeren. Maar momenteel is mijn hongaars hier te slecht voor.
Dan om half 9 gaan alle kinderen naar hun eigen groep. Ik blijf dat in het grote lokaal over met mijn groep. Mijn groep bestaat uit ongeveer 10 'kinderen'. De leeftijden verschillen van 18 tot 30 jaar. Mijn groep is groter dan de andere groepen. Ik werk namelijk met de kinderen die niet meer op school zitten, maar die ook geen baan kunnen krijgen. Mijn werk bestaat dan ook niet uit het assisteren in lesgeven, maar in mijn groep is het voornamelijk activiteitenbegeleiding.
We hebben in de week vaste programma's voor de morgens. Bijvoorbeeld op woensdag komt er een kleileraar en maken we vanalles met klei. En op vrijdag gaan we koken. Meestal duurt dit programma tot half 11. Daarna ga ik met de kinderen een uur naar buiten (bevriezen!). Om half 12 stipt eten we. Om 12 uur eindigen we stipt. Hierna is er in theorie en praktijk niks meer te doen. De kinderen worden tot half 5 opgehaald. En ik werkt tot half 4.

Ik vind de kinderen erg leuk! Ik heb echt geleerd hoe ik contact kan maken zonder dat ik de taal goed beheers. Natuurlijk moet je wel iets weten, want aan het begin voelde ik me echt een alien in de groep. Ik snapte helemaal niet waar het over ging. Maar nu snap ik bijna alles globaal. Ik luister erg veel naar de hongaarse uitspraak op bijvoorbeeld de tv of radio.

Debrecen is een erg aparte stad, zoals ik al eerder schreef. Het is lastig om niet als 'insider-student' het echte leuke uitgaansleven te vinden en ook om alle studenten die hier schijnen te wonen te ontmoeten. Langzamerhand begint het nu te komen dat ik meer mensen leer kennen, maar ik vind het nog steeds lastig om hier alleen te wonen.

Dit weekend ga ik naar Miskolc toe. Dat is ongeveer 100 km hiervandaan. Hier woont een vriendin en ik ga haar bezoeken.

Irene

Sziastok!

Sinds een lange tijd weer een bericht uit Debrecen. Er is hier veel gebeurd, en toch weet ik niet goed wat ik moet schrijven. Ik maak hier elke dag dingen mee die weer nieuw zijn, al is het maar 1 hongaars woord wat ik nog niet kende.
Ik heb de laatste tijd veel gereisd door Hongarije. Ik begon natuurlijk te reizen naar Budapest, wat niet te missen valt, aangezien alles in hongarije om Budapest draait. Ik heb hier een aantal vrijwilligers/vrienden weer gezien sinds een tijdje. Het was erg leuk om met hen over onze ervaringen te praten. Soms mis ik het hier wel om met andere vrijwilligers te praten, omdat ik niet weet hoe anderen het ervaren.
Ik ben 2 weken geleden naar het uiterste zuiden van Hongarije gereisd, naar een roma-dorpje bestaande uit 1 straat genaamd Alsoszentmarton. Ik moest 12 uur reizen vanaf Debrecen om er te komen. Er ging vanaf een 'grotere stad' maar één bus naar het doprje, die we uiteraard misten. Vervolgens zijn we gaan liften, wat erg goed werkt hier als je blond bent.
Het was interessant om tijd door te brengen in een roma-dorp, omdat het een constrast vormt met andere delen van Hongarije. In Alsoszenmarton is het werkloosheidspercentage 97%. Dat is goed te merken. Als je rondloopt zitten alle mensen buiten op een stoel zonnebloempitten te eten (ik heb het overgenomen, en ben nu verslaafd).
Afgelopen week ben ik naar Pécs gereisd voor een seminar van de EVS (European Voluntary Service). Pécs is ongeveer 10 uur vanaf hier, maar ik heb gereisd met een tussenstop in Budapest. Het seminar zelf was erg saai, maar met de andere EVS'ers was het wel gezellig!

Ik schrijf snel wat meer over mijn werk etc., maar ik ga nu even eten (ook iets Hongaars:heel laat en veel eten..)

Viszlát,

Irene

p.s. excuses voor het rare nederlands, maar mijn hersenen beginnen in een mix van Hongaars, Engels en Duits te denken..

Hier is dan mijn eerste berichtje uit Debrecen!

Hee allemaal!

Na bijna 2,5 week hier een berichtje uit het regenachtige Hongarije. Ik ben momenteel in Monoslo, een zeer klein dorpje aan het Balatonmeer. Ik heb de eerste twee weken een taalcursus gehad samen met 8 duitsers, 2 engelsen en 1 Tsjech. Dat was vooral erg grappig. Ze hebben hier 8 klinkers. En alle woorden lijken op elkaar. Zo heb je sor, sór, sòr, sőr enz. Voor elke regel gelden er tientallen uitzonderingen, wat het allemaal erg lastig maakt. De taallessen waren intensief; van 8 tot 4.

Eergisteren zijn de Hongaarse, Roemeense en Oekrainse vrijwilligers gearriveerd. Momenteel heb ik geen taallessen meer, maar een seminar. We doen voornamelijk verantwoorde spellen om het groepsgevoel te versterken (joepie!) en om ons voor te bereiden op het komende jaar. We praten veel over onze verwachtingen en doelen die we hebben voor komend jaar. Het is fijn dat we zoveel praten, want we maken allemaal hetzelfde mee en we kunnen elkaar vaak opzoeken.

Na twee weken met niet-Hongaren was het erg grappig om Hongaars (sprekende) mensen te ontmoeten. Veel verder dan iets vragen en de kleuren kom ik niet, maar de mensen zijn erg vriendelijk en helpen met alles. Ook al ben ik hier pas erg kort, ik heb al wel wat dingen over Hongarije geleerd. Na de Eerste Wereldoorlog moest Hongarije ongeveer 2/3 van zijn land afstaan aan andere landen. Dit had tot gevolg dat er in de omringende landen erg veel Hongaren wonen. Bijvoorbeeld in Transylvania. Veel Hongaren hebben nog steeds het gevoel dat er land van hen is afgepakt en rekenen de mensen die in de gebieden wonen tot Hongaren. Ze praten er echt elke dag over en het leeft hier nog enorm.

Aankomende woensdag (24ste) vertrek ik naar Debrecen. Ik vind het wel jammer om iedereen hier gedag te zeggen, omdat het erg gezellig was de afgelopen weken. Maar ik heb ook wel zin om mijn kamer een beetje gezellig te maken en mijn kleren in een kast te hangen.

Szia!

Irene

Hee allemaal!

Na bijna 2,5 week hier een berichtje uit het regenachtige Hongarije. Ik ben momenteel in Monoslo, een zeer klein dorpje aan het Balatonmeer. Ik heb de eerste twee weken een taalcursus gehad samen met 8 duitsers, 2 engelsen en 1 Tsjech. Dat was vooral erg grappig. Ze hebben hier 8 klinkers. En alle woorden lijken op elkaar. Zo heb je sor, sór, sòr, sőr enz. Voor elke regel gelden er tientallen uitzonderingen, wat het allemaal erg lastig maakt. De taallessen waren intensief; van 8 tot 4.

Eergisteren zijn de Hongaarse, Roemeense en Oekrainse vrijwilligers gearriveerd. Momenteel heb ik geen taallessen meer, maar een seminar. We doen voornamelijk verantwoorde spellen om het groepsgevoel te versterken (joepie!) en om ons voor te bereiden op het komende jaar. We praten veel over onze verwachtingen en doelen die we hebben voor komend jaar. Het is fijn dat we zoveel praten, want we maken allemaal hetzelfde mee en we kunnen elkaar vaak opzoeken.

Na twee weken met niet-Hongaren was het erg grappig om Hongaars (sprekende) mensen te ontmoeten. Veel verder dan iets vragen en de kleuren kom ik niet, maar de mensen zijn erg vriendelijk en helpen met alles. Ook al ben ik hier pas erg kort, ik heb al wel wat dingen over Hongarije geleerd. Na de Eerste Wereldoorlog moest Hongarije ongeveer 2/3 van zijn land afstaan aan andere landen. Dit had tot gevolg dat er in de omringende landen erg veel Hongaren wonen. Bijvoorbeeld in Transylvania. Veel Hongaren hebben nog steeds het gevoel dat er land van hen is afgepakt en rekenen de mensen die in de gebieden wonen tot Hongaren. Ze praten er echt elke dag over en het leeft hier nog enorm.

Aankomende woensdag (24ste) vertrek ik naar Debrecen. Ik vind het wel jammer om iedereen hier gedag te zeggen, omdat het erg gezellig was de afgelopen weken. Maar ik heb ook wel zin om mijn kamer een beetje gezellig te maken en mijn kleren in een kast te hangen.

Szia!

Irene